یک استکان چــــای داغ

چیزهای کوچک زندگی

chaei — Tue, 10 Nov 2009 11:36:03 GMT

After Sept. 11th , one company invited the remaining members of other companies who had been decimated by the attack on the Twin Towers to share ! their available office space.

بعد از حادثه یازدهم سپتامبر که منجر به فروریختن برج های دو قلوی معروف آمریکا شد ، یک شرکت از بازماندگان شرکت های دیگری که از این حادثه جان سالم به در برده بودند خواست تا از فضای در دسترس شرکت آنها استفاده کنند.

At a morning meeting, the head of security told stories of why these people were alive... and all the stories were just:

در صبح روز ملاقات مدیر واحد امنیت داستان زنده ماندن این افراد را برای بقیه نقل کرد و همه این داستان ها در یک چیز مشترک بودند و آن اتفاقات کوچک بود:

The '' L I T T L E '' things .

چیزهای کوچک

As you might know, the head of the company survived that day because his son started kindergarten.

مدیر شرکت آن روز نتوانست به برج برسد چرا که روز اول کودکستان پسرش بود.و باید شخصا در کودکستان حضور می یافت .

Another fellow was alive because it was his turn to bring donuts.

همکار دیگر زنده ماند چون نوبت او بود که برای بقیه شیرینی دونات بخرد.

One woman was late because her alarm clock didn''t go off in time.

یکی از خانم ها دیرش شد چون ساعت زنگدارش سر وقت زنگ نزد!

One of them missed his bus...

یکی دیگر نتوانست به اتوبوس برسد.

One spilled food on her clothes and had to taketime to change.

یکی دیگر غذا روی لباسش ریخته بود و به خاطر تعویض لباس تاخیر کرد.

One''s car wouldn''t start..

اتومبیل یکی دیگر روشن نشده بود.

One went back to answ er the telephone .

یکی دیگر درست موقع خروج از منزل به خاطر زنگ تلفن مجبور شده بود برگردد.

One had a child that dawdled and didn''t get ready as soon as he should have.

یکی دیگر بچه اش تاخیر کرده بود و نتوانسته بود سروقت حاضر شود .

One couldn''t get a taxi...

یکی دیگر تاکسی گیرش نیامده بود .

T he one that struck me was the man who put on a new pair of shoes that morning, took the various means to get to work but before he ! got there, he developed a blister on his foot. He stopped at a drugstore to buy a Band-Aid. That is why he is alive today.

و یکی که مرا تحت تاثیر قرار داده بود کسی بود که آن روز صبح یک جفت کفش نو خریده بود و با وسایل مختلف سعی کرد به موقع سرکار حاضر شود. اما قبل از اینکه به برج ها برسد روی پایش تاول زده بود و به همین خاطر کنار یک دراگ استور ایستاد تا یک چسب زخم بخرد.و به همین خاطر زنده ماند!

Now when I am stuck in traffic , miss an elevator, turn back to answer a ringing telephone ... all the little things that annoy me. I think to myself,

this is exactly where God wants me to be at this very moment..

به همین خاطر هر وقت;

در ترافیک گیر می افتم

آسانسوری را از دست می دهم

مجبور برگردم تا تلفنی را جواب دهم...

و همه چیزهای کوچکی که آزارم می دهد

با خودم فکر می کنم

که خدا می خواهد در این لحظه من زنده بمانم..

Next time your morning seems to be going wrong , the children are slow getting dressed, you can''t seem to find the car keys, you hit every traffic light, don''t get mad or frustrated; God is at work watching over you!

دفعه بعد هم که شما حس کردید صبح تان خوب شروع نشده است

بچه ها در لباس پوشیدن تاخیر دارند

نمی توانید کلید ماشین را پیدا کنید

با چراغ قرمز روبرو می شوید

عصبانی یا افسرده نشوید

بدانید که خدا مشغول مواظبت از شماست.

چرا از مصباح و شاگردانش می‌ترسند ؟!

chaei — Mon, 09 Nov 2009 10:44:18 GMT

هجمه ها به شخصیت آیت‌الله مصباح یزدی شاید از آن روز رنگ و بویی جدید به خود گرفت که استاد از تریبون نماز جمعه، باب نقد کژروی های فکری کسانی را گشود که سکولاریسم را تئوریزه می کردند و تساهل و تسامح را توسعه می دادند. از همان روزها بود که او هر بار به بهانه ای مورد هجمه طیف موسوم به اصلاح طلب قرار گرفت. گاهی " تئوریسین خشونت " لقبش دادند و گاهی او را "بی اعتقاد به خط امام" خواندند. اسلام سیاسی که او از آن سخن می گفت و مبانی که او تشریح می کرد، آن قدر در تضاد با اندیشه های وارداتی آن روزها بود که " آزادی بیان " هم نتواند آن را تحمل کند.

همان روزها و در رگبار اهانت ها بود که رهبر انقلاب در تجلیل از شخصیت آیت‌الله مصباح لب به سخن گشودند و فرمودند: «بنده نزدیک به چهل سال است که جناب آقای مصباح را می شناسم و به ایشان به عنوان یک فقیه، فیلسوف، متفکر و صاحب نظر در مسائل سیاسی اسلام ارادت قلبی دارم. اگر خداوند متعال به نسل کنونی ما این توفیق را نداد که از شخصیت هایی مانند علامه طباطبایی و شهید مطهری استفاده کند، اما به لطف خدا این شخصیت عزیز و عظیم القدر خلأ آن عزیزان را در زمان ما پر می کند.»

ایشان در سال 79 هم در جمع دانشجویان طرح ولایت به هجمه ها اشاره کردند و فرمودند: «این هجوم تبلیغاتی را که به شخصیت های برجسته، به انسان های والا و با اخلاق برجسته می کنند، اینها همه اش نشان دهنده اهداف و نیات دشمن است. یک نفر مثل جناب آقای مصباح که حقیقتا این شخصیت عزیز جزو شخصیت هایی است که همه دلسوزان اسلام و معارف اسلامی از اعماق دل بایستی قدردان و سپاسگزار این مرد عزیز باشند، مورد هجوم تبلیغاتی قرار می گیرند... حرف رسا و نافذ، منطق قوی و مستحکم هر جایی که باشد، آنجا را دشمن زود تشخیص می دهد، چون حسابگر است. دشمن آنجا را خوب می شناسد و به مقابله اش می آید. با مرحوم شهید مطهری هم همین جوری برخورد کردند.»

با این وجود اما اتهام زنی ها به شخصیت آیت‌الله مصباح و آنچه فرقه مصباحیه خوانده می شد، خاتمه نیافت و هر روز در قالبی جدید و با بهانه ای نو بروز پیدا کرد. در تازه ترین هجمه ها، سایت " آینده " طی مقاله ای با اشاره به سخنانی از استاد در خصوص کاستی های موجود در حوزه علوم انسانی ، صفت " تنگ نظری " را به ایشان نسبت داد و نوشت: «باید خطاب به این جماعت پرمدعا گفت ضعف علمی شما و مراكزی كه تأسیس كردید و ناتوانی ها و تنگ نظری هایتان و عدم توانایی برای تربیت استاد نتوانسته است شما را به آنجا كه می خواستید برساند.»

در این مقاله از یک سو مراکزی مورد اشاره قرار گرفته که با همت آیت‌الله مصباح راه اندازی شده اند، غافل از اینکه همین مراکز توسط امام راحل و مقام معظم رهبری از نظر مالی مورد پشتیبانی قرار گرفته اند و از سوی دیگر عزم محافل وابسته به استاد برای تحول در علوم انسانی و حرکت به سمت علم اسلامی ، بی حاصل و شکست خورده لقب داده شده است. در عیـن حال طرح عناوینی نظیر " اقتصاد اسلامی " و " مدیریت اسلامی " هم " دشمن آفرین " دانسته شده است!

این در حالی است که تحول در علوم انسانی از مطالبات جدی رهبری طی سال های اخیر بوده و موسسه امام خمینی هم در این مسیر حرکت های قابل توجهی را آغاز کرده است. اگرچه تا حصول به مطلوب در این حوزه همچنان فاصله های جدی وجود دارد اما این به معنای شکست نبوده و نیست.

رهبر انقلاب در خصوص لزوم تحول در حوزه علوم انسانی فرموده بودند: «من درباره‌ى علوم انسانى گلايه‌اى از مجموعه‌هاى دانشگاهى كردم - بارها، اين اواخر هم همين جور - ما علوم انسانى‌مان بر مبادى و مبانى متعارض با مبانى قرآنى و اسلامى بنا شده است. علوم انسانى غرب مبتنى بر جهان‌بينى ديگرى است؛ مبتنى بر فهم ديگرى از عالم آفرينش است و غالباً مبتنى بر نگاه مادى است. خوب، اين نگاه، نگاه غلطى است؛ اين مبنا، مبناى غلطى است. اين علوم انسانى را ما به صورت ترجمه‌اى، بدون اينكه هيچگونه فكر تحقيقىِ اسلامى را اجازه بدهيم در آن راه پيدا كند، مي آوريم تو دانشگاه‌هاى خودمان و در بخشهاى مختلف اينها را تعليم ميدهيم؛ در حالى كه ريشه و پايه و اساس علوم انسانى را در قرآن بايد پيدا كرد.»

تاسیس موسسه " در راه حق " که در همین خط سیر معنا پیدا می کرد، از همان آغاز مورد پشتیبانی و حمایت امام راحل قرار گرفت. حجت الاسلام رحيميان پیشتر با اشاره به این موضوع گفته بود:«امام(ره) نسبت به تاسيس برخي مدارس و مؤسسان برخورد منفي داشتند، مثلاً در قبال پيشنهادي كه از سوي آقاي منتظري خدمت امام(ره) نقل كردم كه امام (ره) ۱۰ ميليون تومان كمك كند تا يكي از مدارس توسعه يابد و سالن ساخته شود، امام(ره) نه تنها جواب مثبت ندادند بلكه چند بار تكرار كردند، "من خوف اين را دارم كه. . . " به شدت برخورد منفي كردند.»

با این همه و با وجود حساسیت هایی که امام داشتند و مخالفت هایی که حتی با پیشنهادات برخی مراجع تقلید صورت می گرفت، ایشان علاوه بر شهريه عمومي ای كه براي طلاب پرداخت مي كردند، هزينه و بودجه مؤسسه را هر ماه طي صدور چكي به نام آقاي مصباح پرداخت مي كردند كه اين مطلب حكايت از اطمينان كامل امام(ره) به عملكرد علمي و سيستم آموزشي آیت‌الله مصباح داشت.

در سال های بعد هم رهبر انقلاب ایشان را به عنوان رییس موسسه امام خمینی(ره) منصوب کردند. در حکم انتصاب ایشان در سال 1374 آمده است: «اکنون که بحمدلله موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (اعلی الله مقامه) در سایه تلاش پیگیر و موفق جنابعالی رسمیت یافته و به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسیده است، جنابعالی را که از برکات ماندگار حوزه علمیه قم و از چهره های موصوف و معروف به علم و عمل و جد و ابتکار می باشید به ریاست و مدیریت این موسسه منصوب می کنم... با توجه به احاطه و نکته دانی آن جناب، خود را از توصیه به کارهای بایسته بی نیاز می دانم و شما و همه همکاران هوشمند و دلسوزتان را به لطف و هدایت و فضل مستمر پروردگار متعال می سپارم.»

مجموعه تلاش های آیت‌الله مصباح یزدی اساتید و شاگردان کثیری را برای انقلاب بر جای گذاشت. اساتیدی که بعضا تنها توفیق استفاده از محضر استاد را داشتند و اساتیدی که توفیق حضور در موسسه را در کارنامه خویش ثبت کرده اند. در ذیل به‌طور به برخی چهره های مرتبط با ایشان اشاره می شود:

حجت الاسلام و المسلمین غلامرضا فیاضی: وی از برجسته ترین اساتید فلسفه در ایران و صاحب نظریه جدید "عینیت وجود و ماهیت" است. وی همچنین از اعضای جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و اساتید موسسه امام خمینی است.

حجت الاسلام و المسلمین سید محمود نبویان: از شاگردان برجسته آیت‌الله مصباح یزدی است که فاتح مناظرات تئوریک در دوران دوم خرداد با برخی عناصر مدعی روشنفکری بود، صاحب آثار متعددی در زمینه کلام جدید است از جمله "سروش مغالطات"، "نقدی بر صراط‎های مستقیم" و "علوم تجربى در عالم غرب".

حجت الاسلام و المسلمین محمود رجبی: وی که از فضلای عضو جامعه مدرسین و اساتید برجسته حوزه علمیه قم است، هم اکنون قائم مقام موسسه امام خمینی است.

حجت الاسلام و المسلمین مرتضی آقاتهرانی: پیش از آنکه دولت احمدی نژاد بر سر کار بیاید، دروس اخلاقش محل اجتماع علاقه مندان در شهر مقدس قم بود. او فوق لیسانس روانشناسی را از بنیاد باقرالعلوم گرفت و سپس در قالب یک گروه، با نظر آیت‌الله مصباح به همراه زن و فرزند عازم غرب شد. وی از دانشگاه مک گیل در مونترال مدرک فوق لیسانس عرفان گرفت. سپس به آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۲۰۰۰ از دانشگاه ایالتی نیویورک در بینگهمتون با تزی با موضوع "درباره عرفان غیر نمادین ابن سینا"» مدرک فوق لیسانس فلسفه گرفت. او مسئولیت امامت جمعه و ادارة مؤسسه اسلامی نیویورک را هم به عهده داشت. با اخذ مدرک دکترای فلسفه عرفان، کار درسی اش در آنجا تمام شد و به قم بازگشت. مهاجرت او به غرب حدود هشت سال طول کشید (از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۹) آقاتهرانی بعد از روی کار آمدن دولت نهم، استاد اخلاق هیئت دولت لقب گرفت و از سوی مردم تهران هم به عنوان نماینده مجلس شورای اسلامی انتخاب شد.

از دیگر شاگردان آيت الله مصباح يزدي می توان به سيد محمدرضا طباطبايى (مدير جامعة الزهرا)، دکتر عباسعلى شاملى (استاديار مؤسسه آموزشى امام خمينى)، دکتر سيد احمد رهنمايى(معاون اطلاع رساني مؤسسه امام خمينى)، دکتر محمد فنايى اشكورى (استاديار مؤسسه آموزشى امام خمينى)، دکتر شمالى (استاديار مؤسسه آموزشى امام خمينى)، دکتر محمد جواد زارعان (رييس مرکز انتشارات مؤسسه امام خميني)، اکبر ميرسپاه (استاد دروس معارف قرآن)، سيد محمد غروى (مدير گروه روان شناسى مؤسسه امام خمينى)، محمد حسين بهجتي اردکاني (امام جمعه اردکان)، مجتبی مصباح یزدی، احمد جهان بزرگی و علي مبشري (رييس دادگاه‏هاي انقلاب اسلامي تهران) اشاره کرد.

همچنین در میان مدیر گروه‌های پژوهشی موسسه امام خمینی علاوه بر شاگردان طراز اول آیت‌الله مصباح، اساتیدی را می توان یافت كه در زمره شخصیت‌های صاحب‌نام سیاسی هستند. پرویز داوودی (معاون اول سابق رئیس‌جمهور – مدیر گروه اقتصاد)، منوچهر محمدی (معاون وزیر امور خارجه – مدیر گروه علوم سیاسی)، عباسعلی كدخدایی (سخنگوی شورای نگهبان – مدیر گروه حقوق)، سیدمحمد غروی (سخنگوی سابق و عضو شورای مركزی جامعه مدرسین – مدیر گروه روانشناسی)، غلامحسین الهام(سخنگوی سابق دولت و عضو شورای نگهبان) و اساتیدی نظیر ابراهیم فیاض، حسین کچوئیان و موسی نجفی از آن جمله اند.

گفتنی است در انتخابات نهم نیز که سرفصل بازگشت به گفتمان انقلاب و امام گشوده شد، آیت‌الله مصباح یزدی و شاگردان او حضوری موثر در عرصه سیاسی کشور داشتند؛ حضوری که البته طبیعی بود خشم برخی دیگر را به دنبال داشته باشد. همان زمان بیش از 60 نفر از شاگردان و همفكران آیت‌الله در حمایت از احمدی‌نژاد در دوره اول و دوم انتخابات ریاست جمهوری بیانیه صادر كردند. مرتضی آقاتهرانی، سیداحمد رهنمایی، قاسم روانبخش، محمدناصر سقای‌بی‌ریا، علیرضا پناهیان، محمد فنایی نعمت‌سرا، محمود نمازی، حسین جلالی، محمدحسین برجیان، علی و مجتبی مصباح یزدی، محمود دهقانی، عبدالمجید اشكوری، اباالحسن حقانی، علی معصومی‌نیا، سیدمحمود نبویان، حمید كثیری، عبدالجواد ابراهیمی، محمدمهدی نادری، احمد و علی ابوترابی، حمید رسایی، احمد رهدار، اكبر میرسپاه و... از جمله این افراد بودند.

به نظر می‌رسد هجمه به استاد مصباح یزدی به قیمت تخطئه ضروریاتی نظیر تحول در علوم انسانی که از مطالبات رهبر انقلاب بوده و هست و بارها و بارها هم از طرف ایشان مورد تاکید واقع شده است، و نیز بهانه کردن مواردی از این دست پیام های روشنی را با خود به همراه دارد. کسانی که دم از اندیشه می زنند اما از اندیشه می هراسند، چاره ای جز این گونه مواجهه با او ندارند. روزی قتل های زنجیره ای را به او نسبت می دهند و روز دیگر از کانال مغلطه میان مشروعیت و مقبولیت نظام به تخطئه اش می نشینند. اتهام زنی هایی از این دست گواهی است بر فقدان پشتوانه ایدئولوژیک کافی برای بحث و مناظره در چارچوب منطق و دلیلی است بر ترس از تبیین درست و تام اندیشه اسلام و خط امام.

از « عشق كتاب » تا عرفان ، فلسفه و مكتب تفكيك !

chaei — Thu, 05 Nov 2009 17:00:18 GMT

اول :

« عشق کتاب » بودن از اون بلا های شیرینه که به اون مبتلا هستم ! هرچند قسمت اعظم درآمد ماهانه ام صرف خرید کتاب میشه اما چاره ای نیست. ولی مشکل اصلی اینه که با حداقل ۱۴ ساعت کار روزانه که تماما کار علمی و فکریه فرصت برای مطالعه ی غیر درسی در طول هفته ندارم. لذا پنج شنبه و جمعه که تعطیلم، با حرص فراوان به طرف قفسه های کتاب هجوم می برم و سعی می کنم صفحاتی از چندین کتاب رو در موضوعات مورد علاقه ام مطالعه کنم. این کتابها معمولا مباحث مختلفی رو در بر می گیره از منطق و فلسفه و عرفان گرفته تا فقه و اصول و رجال و حتی روان شناسی و اقتصاد ! امشب هم ابتدا مشغول مطالعه ی کتابی عرفانی شدم و بعد از اون کتابی فلسفی. نکته ی جالب اینکه مطلب مشترکی در این دو کتاب نظرم رو جلب کرد و همین موجب شد که این پست غیر سیاسی رو براتون بنویسم. نکته ی دومی که می نویسم متن مورد نظرم از کتاب عرفانی و نکته ی سوم متن مورد نظر از کتاب فلسفی است. امیدوارم بخوانید و مثل من لذت ببرید:

دوم :

التفکر فی کلیات عالم الطبیعة یشغل السالک عن الانشغال بالجزئیات ، فلو استعمل فکره دائماً فی امور کونیة و کلیّة مثل التفکر فی خلقة الأرض و السّماء و حقیقة النفس و ما شاکل ، و صار هذا النوع من التفکّر دأبه و دیدنه عندئذ لا یتوجه أبدا لطلبات نفسه المحدودة ، و یکون بهذا الاسلوب قد قطع مادة الشهوات و الملذّات المغریة .

ترجمه : تفکر در کلیات دنیای طبیعت سالک را از مشغول شدن به جزئیات باز می دارد. پس اگر سالک دائماً در امور هستی و کلی مثل اندیشیدن در آفرینش آسمان و زمین و حقیقت نفس و مشابه آن از مسائل کلی طبیعت از فکرش کار بکشد و این روش تفکر را دأب و عادت خود قرار دهد ، اینجاست که دیگر به خواسته های محدود نفس خود توجه نمی کند. در این صورت و با این روش ماده شهوت ها و لذت های فریبنده را به کلی قطع کرده است.

المطالب السّلوکیة ، القائات عرفاني سيد هاشم موسوي حداد ، بقلم محمد صالح كميلي ، ص ۱۶

سوم :

... در سال های اخیر مردی دیندار و ماهر در فنون فقه و اصول و حدیث در خراسان می زیست که از حسن سیرت و صفای نیت برخوردار بود ولی آن فطنت وقّاده ای را نداشت که بتواند از پیچیدگی های مسائل عقلی گذر کند و از مقدمات صحیح آن به نتائج حقیقی و قطعی راه بَرَد و به همین جهت ، از اختلاف آرای فلاسفه ، مخصوصاً در باب خداشناسی ، ضربت روحی خورده بود و آن را به طور کلی دلیل بر عقم قیاسات و اَشکال منطقی تصور می کرد ، و راه خرد را بن بست و عقل را عاطل و بی اعتبار می پنداشت ، و به یاران خود ، که مجذوب او بودند و روزنه ی بینش خود را به کلی در نرد عشق و جاذبه ی او باخته بودند ، مطالبی بدین نمونه می گفت ، و به خیال آن که رونق بازار دین را افزون می کند راه خرد را از راه دین جدا معرفی می کرد. ما در این جا نمی خواهیم سخنان آن مرد راستین و ساده پندار را ، که از روی خلوص نیّت گفته است و ما برخی از آن ها را از برخی شاگردان بنام او شنیده ایم ، از هم بشکافیم و توالی آن ها را شرح دهسم ، ولی از تذکار این نکته نیز نباید صرف نظر کنیم که اگر او یا هر کسی به طور کلی انتاج را در شکل اول قیاس ، که بدیهی ترین اَشکال منطقی است ، انکار کند ، دیگر قدرت نخواهد داشت که هیچ گونه ادعای معقول یا نامعقولی را مستدلّ سازد یا به صورت استدلال در آورد و مطابق گفتار خود ، تمام سخنانش بی اساس و ناموزون خواهد بود ، و چگونه می توان زشت و زیبای سخنی را که به عقیده ی خود گوینده بر پایه ای استوار نیست سنجش کرد ؟!

... تمام یا بیشتر این خصومت ها و ایرادها از پیچیدگی و عدم تحصیل مسائل برخاسته و این تیرهای خصمانه در تاریکی به سوی فلسفه پرتاب شده است ... ما یقین داریم که روزی بشر تمدن خواه و حقیقت جو به اهمیت فلسفه وقوف حاصل خواهد کرد ، و نکات آن را یک به یک وجهه ی نظر قرار خواهد داد ، و از همین علوم جزئی و فرعی که خود را بدان ها مأنوس و سرگرم ساخته است به علم کلی و علم أعلی ( که شریف ترین علم به شریف ترین معلوم است ) دلالت خواهد گردید ؛ زیرا او به حکم غریزه و فطرت ، در جهت حقیقت جویی و تکامل است...

علم کلی ، استاد مهدی حائری یزدی ، ص ۶ - ۹

عکس آیت الله مصباح یزدی

chaei — Thu, 05 Nov 2009 12:50:00 GMT

« جرم بزرگ » ، « مجرمين بزرگ »

chaei — Thu, 29 Oct 2009 17:09:18 GMT

اول :

مسئله‌ اصلى در اين قضاياى اخير، اصل انتخابات بود؛ زير سؤال بردن اصل انتخابات بزرگترين جرمى بود كه انجام گرفت. چرا شما نسبت به اين جرم چشمتان را مي‌بنديد؟! اين همه زحمت كشيده بشود، مردم بيايند، يك شركتِ به اين عظمت، يك نصاب‌شكنى، يك ركودشكنى در دنيا در مردمسالارى، در دمكراسى‌اى كه اينقدر ادعايش را ميكنند، انجام بگيرد، بعد يك عده مفت و مسلّم بيايند بدون استدلال، بدون دليل، همان فرداى انتخابات بگويند: انتخابات دروغ است! اين كار كوچكى است؟! اين جرم كمى است؟! يك قدرى بايد منصف بود توى اين قضايا. دشمن هم حداكثر استفاده را از اين كرد. يك عده هم هستند در داخل كشور، از اول با نظام جمهورى اسلامى موافق نبودند - مال امروز و ديروز نيست، سى سال است كه موافق نيستند - از اين فرصت استفاده كردند، ديدند عناصرى وابسته‌ به خودِ نظام، از خودِ نظام، دارند اين جور ميدان دارى ميكنند، اينها هم وقت را مغتنم شمردند، آمدند داخل ميدان؛ و ديديد. من روز اول اين را پيغام دادم به همين حضراتى كه صحنه‌گردان اين قضايا هستند؛ آن ساعات اول من به آنها پيغام خصوصى دادم. من اگر يك وقتى توى نماز جمعه يك حرفى ميزنم، اين ابتدا به ساكن نيست؛ حرف خصوصى، پيغام خصوصى، نصيحتِ لازم انجام ميگيرد، وقتى انسان ناچار ميشود، يك حرفى را مى‌آورد در علن بيان ميكند. من پيغام دادم، گفتم اين را شما داريد شروع ميكنيد، اما نميتوانيد تا آخر كنترل كنيد؛ مى‌آيند ديگران سوءاستفاده ميكنند. حالا ديديد آمدند سوءاستفاده كردند. مرگ بر اسرائيل را خط زدند! مرگ بر آمريكا را خط زدند! معناى اين كار چيست؟ آنى كه وارد عرصه‌ سياست ميشود، بايد مثل يك شطرنج‌باز ماهر هر حركتى را كه ميكند، تا سه تا چهار تا حركت بعد از او را هم پيش‌بينى كند. شما اين حركت را ميكنى، رقيبت در مقابل او آن حركت ديگر را خواهد كرد؛ بايد فكرش باشى كه تو چه حركتى خواهى كرد. اگر ديدى در آن حركت دوم، تو درميمانى، امروز اين حركت را نكن؛ اگر كردى، ناشى هستى - حالا تعبير بهترش اين است - توى اين كار، توى اين بازى، توى اين حركت، ناشى هستى، ناواردى. اينها نميفهمند چه كار ميكنند؛ يك حركتى را شروع ميكنند، ملتفت نيستند كه در حركات بعد و بعد و بعد، چطور در خواهند ماند؛ مات خواهند شد. اينها را بايد محاسبه ميكردند. مطلب اصلى اين بود. زير سؤال رفتن انتخابات، مواجه كردنِ مجموعه‌اى از مردم - آنها هيچ نيت سوئى هم ندارند؛ وارد ميدان انتخابات شدند، طبق عقيده‌شان عمل كردند؛ خيلى هم خوب - با نظام، با كشور، با حركت عمومى كشور، اينها كارهاى كوچكى نيست. اگر شما منصفيد، آن حركتهاى جانبى را، آن قضاياى جانبى را ببينيد، اهميتش را هم در نظر داشته باشيد؛ اما مهمتر بودنِ اين را هم در نظر داشته باشيد.

دوم :

آنچه در بخش « اول » خوانديد گوشه اي از سخنان مهم اخير رهبري در ديدار با جمعي از نخبگان علمي كشور بود. رهبري در اين ديدار بزرگترين جرم را در قضاياي اخير « زير سؤال بردن اصل انتخابات » دانستند كه مغفول مانده و به آن پرداخته نشده است. لذا از اين به بعد همه مخاطب اين امر رهبري بوده و به اندازه ي توان و مسؤوليتي كه دارند بايد به اين مسأله بپردازند. در ادامه ي اين مقاله به بعضي از اين گروهها اشاره مي شود.

سوم :

صدا و سيما از جمله نهادهاي مهمي است كه عملكرد قبل و بعد از انتخاباتش بسيار ضعيف بوده است، كه اتفاقا در همين سخنان رهبري نيز مورد انتقاد قرار گرفت. [ در اين باره در مقاله ي مستقلي ، مفصلا صحبت خواهم كرد. ] استفاده از كارشناساني همچون علي لاريجاني و محمدباقر قاليباف براي تبيين قضاياي بعد از انتخابات عملا هيچ فايده ي مثبتي در پي نداشت و نه تنها اين « جرم بزرگ » را محكوم نكرد بلكه به جو بدبيني دامن زد ! و اگر نبود موضع گيري هاي مناسب و تأثيرگذار آقايان ولايتي ، حداد عادل و محمدجواد لاريجاني و... « سيما » ي ضرغامي را مي بايست جزئي از همان « مجرمين » ميشمرديم !!! اكنون جناب ضرغامي از اولين كساني است كه در برابر اين آزمون مهم اصولگرايي و ولايتمداري قرار گرفته است. صدا و سيما بايد با تبيين و شناساندن اين « جرم بزرگ » به مردم به رسوايي عمومي « مجرمين » مسبب آن كمك نمايد. يقينا از اين پس چشمان بيدار ملت عملكرد آينده ي صدا و سيما را در اين باره تحت نظر خواهد داشت.

چهارم :

علما و روحانيون نيز كه از گروههاي مرجع و مورد اعتماد مردم به حساب مي آيند در اين باره وظيفه ي سنگيني بر دوش دارند. هرچند در قضاياي بعد از انتخابات عده اي به خوبي از پس انجام وظيفه برآمدند كه در رأس آنها مي توان از حضرت آية الله مصباح يزدي و آية الله يزدي و آية الله نوري همداني نام برد. اما عده اي نيز با استناد غلط به روايت « كن في الفتنة كابن اللبون ... » كه در همین وبلاگ از زبان رهبري به نقد آن پرداخته شد ، راه سكوت را در پي گرفتند و از آن تأسف بارتر موضع گيريهاي دشمن شاد كن بعضي روحانيون از جمله روحاني موسوم به « استاد اخلاق » در صدا و سيما است كه نقطه ي اوج فراموشي « جرم بزرگ » مورد اشاره ي رهبري است. لذا آنگونه كه در مورد صدا و سيما گفته شد ،عملكرد آينده ي اين افراد نيز مورد رصد مردم ولايتمدار ايران خواهد بود.

پنجم :

شايد بتوان « قوه قضائيه » را مهم ترين نهاد در رسيدگي به اين « جرم بزرگ » ناميد. آيا حافظه ي تاريخي ملت اين تناقض بزرگ را خواهد پذيرفت كه مجريان و عوامل ميداني اين « جرم بزرگ » در دادگاه محاكمه شوند ولي صحنه گردانان و خالقان اصلي اين ماجرا مصون از تعقيب باقي بمانند ؟!!! آيا كساني كه مخاطب « پيغام خصوصى » رهبري بوده اند و بدون توجه به فرامين ايشان جامعه را به اينجا كشانده اند نبايد پاسخگوي اعمال خود باشند ؟!!! اصولا « محمد خاتمي » ، « مهدي كروبي » ، « ميرحسين موسوي » و « موسوي خوئيني ها » تا كجا آزادند و امثال « ابطحي » ، « عطريان فر » و ديگر دستگير شدگان چه جرم بزرگتر از اين افراد مرتكب شده بودند كه بايد دادگاهي شوند ولي اين افراد نه ؟!!! اگر آية الله هاشمي شاهرودي مدتي طول كشيد تا در برابر آزمون هاي سخت قرار بگيرد، اما حضرت آقاي لاريجاني - كه اتفاقا نگارنده شديدا علاقه مند به شخصيت كم نظيرعلمي ايشان است - در همين ابتداي شروع كار، در مقابل آزمون بسيار سنگيني قرار گرفته است كه يقينا تا پايان دوره رياست ايشان در قوه قضائيه از يادها نخواهد رفت. ملت ولايتمدار ايران نيز اگر تاكنون سكوت كرده است به اين اميد است كه قوه قضائيه به وظيفه ي شرعي و قانوني خود عمل كند. لذا از اين به بعد منتظر خواهد بود تا چگونگي برخورد با عاملان اين « جرم بزرگ » را با چشم خود ببيند.

به اميد آن روز...

...........................................................................................

حتما ماجرای زیر رو بخونین خیلی جالبه :

گفتگوی غافلگیرانه با محتشمی پور درباره شعار نه غزه نه لبنان و فحش خر از طرف حاج آقا !!!

سه عكس زيبا و كمتر ديده شده از آيت الله مصباح يزدي

chaei — Tue, 27 Oct 2009 18:20:18 GMT

افشاگري يك جانباز از رفتار خشونت آميز كروبي

chaei — Thu, 22 Oct 2009 17:48:18 GMT

سایت فاش نيوز بعد از 26 سال در انتشار خاطرات یک جانباز نوشت:

* ما شنیده ایم که شما و دوستانتان شرایط بسیار سختی در سال های ابتدایی مجروحیت تحمل کرده اید کمی دربارۀ آن سختی ها و مسببان آن توضیح می دهید؟

▪ اولین سختی ما مربوط به برخی مسئولان آسایشگاه شماره 2 امام خمینی بود.آدم هایی آنجا مسئول بودند که بویی از معنویت و انقلاب نبرده و مانند الوات رفتار می کردند.فیلم هایی در آسایشگاه پخش می شد که سنخیتی با روحیۀ بسیجی ها و رزمنده ها نداشت.بچه ها دنبال بالارفتن سطح آگاهی و معنویت خود بودند اما آنها اعتنایی نمی کردند چون خودشان این مسائل را متوجه نمی شدند.

* بنیاد شهید اینها را استخدام کرده بود؟

▪ بله. ما به آنها اعتراض می کردیم اما آنها اعتنا نمی کردند.هرچه باشد گماشته آقا و خانم کروبی بودند. مثلا فردی بنام عباسی از مسئولان آسایشگاه بود. این فرد مثل لات ها رفتار می کرد و با کفش پاشنه خوابیده به آسایشگاه می آمد.اعتراض ها را به کروبی و خانم او رساندیم اما یکبار که درباره همین مسائل با آقای کروبی صحبت کردم و از مدیریت آسایشگاه انتقادکردمآقاي كروبي هم بنده رامورد تفقد قرارداد!!و یک سیلی به گوش من زد و گفت : این حرف ها به شما نیامده است.

* بعد هم که به آسایشگاه شما حمله کردند و ... ماجرا چه بود؟!

▪ هنوز هم وقتی یاد آن ایام می افتم ، به شدت ناراحت می شوم. معمولاً از ساعت 11 شب به بعد تلفنچی نداشتیم. بنابراین هر کسی نزدیک تلفن بود ، جواب می داد. یکی از شب های تابستان 1362 بود. ساعت حدود 10 یا 11 بود که تلفن ها همزمان با هم به صدا درآمد و بلافاصله قطع شد. دیگر بوقی نداشت و ارتباط آسایشگاه با بیرون از بین رفت. ناگهان متوجه شدیم دور تا دور آسایشگاه محاصره است. بعد هم ریختند داخل آسایشگاه. اول فکر کردیم منافقین به آسایشگاه ریخته اند تا جانبازان را بکشند اما دیدیم لباس فرم با آرم کمیته بر تن دارند. محافظ های آقا و خانم کروبی هم که بارها دیده بودیم هم با آنها بودند. یکی از بچه ها رفت پشت بلندگو و فریاد زد : الله اکبر مردم کمک کنید... ناگهان بلندگوها قطع شد.بعد هم افتادند به جان جانبازان و حسابی همه را کتک زدند.

* چند نفر بودند ؟ شما در آسایشگاه چند نفر بودید؟

▪ ما 40 الی 50 جانبازقطع نخاعي بودیم که آنجا زندگی می کردیم اکثراً بچۀ شهرستان بودند و از خانواده های محروم که به خاطر نبودن امكانات نگهداری از آنان در منزل در آسایشگاه بودند. حمله کنندگان هم 20 نفر بودند که شامل تعدادی از نیروهای کمیتۀ تحت امر کروبی و محافظانش می شدند.

* كميته وحمله به آسايشگاه جانبازان !؟

▪ در آن زمان کمیته ها مدیریت منسجم ومتمركزي نداشت .کروبی مسئول کمیته ای بود که نزدیک آسایشگاه شماره 2 امام خمینی قرار داشت. فکر می کنم کمیته دزاشیب بود .نیروهای حراست بنیاد شهید و آسایشگاه هم از آنها بودند. کمیته ای ها دو دسته بودند یک عده افراد حزب اللهی و مؤمن و دسته ای هم لات و لوت که اطرافیان کروبی بیشتر از این نوع دوم تشکیل شده بود. شبی که آسایشگاه مورد حمله قرار گرفت همین ها هجوم آوردند.

* هدفشان از حمله به آسایشگاه چه بود ؟

▪ می خواستند اعتراض ها را بخوابانند و آسایشگاه شماره 2 امام خمینی را پلمب کنند که کردند.

* شما را هم زدند ؟

▪ بی نصیب نماندم اما چون جزو معدود نفراتی بودم که آن زمان موتور سه چرخ داشتم فرار کردم.

* کجا رفتید ؟

▪ رفتم وزارت سپاه پاسداران. آن زمان سپاه وزارتخانه بود و محل آن هم روبروی پادگان شهید بهشتی در نزدیک چهارراه پاسداران قرار داشت. به دژبان آنجا اطلاع دادم که عده ای به آسایشگاه حمله کرده اند. تماس گرفتند اما متوجه شدند که کار خود بنیاد شهید است بنابراین به من گفتند چیزی نیست. حالا من مانده بودم در خیابان بی آنکه کسی به داد جانبازان برسد.

* بالأخره چه کردید؟

▪ رفتم آسایشگاه ثارالله و مسئله را به جانبازان ساکن آنجا گفتم و اینکه کسی برای آنها کاری نمی کند. فردای آن روز مسئله به گوش بقیه جانبازان هم رسید و ایده رفتن تظلم خدمت حضرت امام (ره) مطرح شد.

* درباره راهپیمایی جانبازان به سوی بیت امام چیزهایی شنیده ایم اما خوب است شما به عنوان کسی که در متن ماجرا بودید از آن روز بگویید.

▪ وقتی جانبازان دیگر متوجه مسئله شدند و فهمیدند کسی کاری نمی کند تصمیم گرفتند بروند جماران و مسئله را به حضرت امام بگویند. بنابراین عده ای از جانبازان آسایشگاه های امام خمینی 1 و 2 و ثارالله ، ویلچر زنان راهی جماران شدیم.حتی جانبازان گردنی هم آمدند. یک خانم متدین که خیلی به جانبازها رسیدگی می کرد به نام سامانی و تعدادی از مردم عادی هم ما را همراهی می کردند. برای اینکه ستون پنجم دشمن از مسئله سوء استفاده نکند در برابر این سؤال که چرا با ویلچر به جماران می روید پاسخ دادیم : با امام ملاقات داریم، ماشینمان خراب شد و ما تصمیم گرفتیم به عشق امام ، با ویلچر برویم. حدود ظهر رسیدیم به جماران. سنگر اول جماران واقع در میدان قدس را رد کردیم اما کمی که جلوتر رفتیم جلوی ما را گرفتند.

* چه کسی جلوی شما را گرفت ؟

▪ محافظان بیت امام. البته دست اندركاران بیت امام برادران انصاری و اشخاص ديگري هم چون امام جمارانی و مرحوم توسلی بودند.

* کروبی هم آنجا بود ؟

▪ بعداً آمد. به او اطلاع داده بودند که جانبازان به سوی جماران رفته اند. بنابراین با یک خودروی چروکی چیف آمد و مدام خیابان جماران را بالا و پائین می رفت تا مانع ملاقات ما با امام شود. چند نفر را واسطه کرد تا ما را منصرف کنند. هر کدام از اطرافیان بیت می آمدند و چیزی می گفتند. یکی می گفت امام قلبشان درد می کند و اگر اتفاقی برایشان بیفتد تقصیر شماست. دیگری می گفت امام وقت ملاقات ندادند. محافظان کروبی هم آنجا بودند و رفتار ما را زیر نظر داشتند.

* موفق به ملاقات با امام شدید ؟

▪ همان اطرافیان نگذاشتند. ما را بردند به کمیتۀ جماران آن هم در شرایطی که جانبازان وضعیت خوبی نداشتند و به دلیل کتک خوردن ها ، نخوابیدن ها و روی ویلچر نشستن به مدت طولانی ، در وضعیت بدی به سر می بردند. یکی از مسئولان آمد براي منصرف كردن بچه ها ازاعتراض صحبت كند ومتاسفانه حرف هايش موجب سوتفاهم واعتراض شديدتربچه ها شد. واقعاً دردآور بود که چنین برخوردی با جانبازان بشود. بالأخره عده ای آمدند و گفتند حاج احمد آقا به امام قضیه را گفته و امام پاسخ داده که جانبازان بروند یک روز دیگز بیایند من امروز حالم خوب نیست. فهمیدیم که دروغ می گویند بنابراین اعتراض ها به اوج خود رسید.

* و دست خالی برگشتید؟

▪ نه. تا ساعت 12 شب آنجا ماندیم. بالأخره یکی از مأموران کمیته آمد و خبر داد که آقاي امام جمارانی تلفن کرده و پشت خط است.یکی بیاید جواب بدهد. من رفتم و با او صحبت کردم. گفت آسایشگاه شما باز است بنابراین می توانید به آنجا برگردید.

* و شما برگشتید

▪ نه. حقيقتش به حرفشان اعتماد نداشتیم چون هدفشان به اصطلاح جمع كردن ماجرابود نه فريادرسي جانبازان .بعد از تلفن ، آمدم و حرف های امام جمارانی را به بچه ها انتقال دادم. قرار شد که من بروم به آسایشگاه تا اگر حرف امام جمارانی راست بود برگردم و با بچه ها به آنجا برویم. به بچه ها گفتم اگر برنگشتم بدانید که به ما دروغ گفته اند.

* پس ماجرا ختم به خير شد؟

▪ خیر. با موتور سه چرخ خودم رفتم به سوي آسايشگاه.نزديكي هاي آنجا رسيده بودم كه كميته اي هاي كروبي ريختند و محاصره ام كردند. مرا دستگير كردند و بردند آسايشگاه شماره يك امام خميني در نياوران. موتورم را توقيف كردند و وقتي روي تخت دراز كشيدم، ويلچرم را هم بردند تا نتوانم جايي بروم.

سرنوشت دوستانتان چه شد؟

▪ اول بگويم كه كميته اي هاي كروبي كه درجماران مراقب ما بودند از نقشه ما بو بردند. موقعي كه قرار مي گذاشتيم حواسمان نبود كه آنها دارند مي شنوند. اين را هم بگويم كه آنها آنجا هم ما را محدود كرده بودند كه از ساختمان كميته جماران خارج نشويم. نزديك صبح بود كه جانبازان ديگر را هم آوردند به آسايشگاه شماره يك امام خميني. همه خسته و رنجور بودند.

* آسايشگاه شماره 2 چه شد؟

▪ بعداً فهميدم همان شب حمله ، همه وسايلش را برده و آن را پلمب كرده بودند. جانبازان كتك خورده هم بدون هيچ گونه امكانات شب را به صبح رسانده بودند.

* چه شد كه از آسايشگاه شماره يك هم رفتيد؟

▪ نرفتيم ، بيرونمان كردند. صبح همان روزي كه بچه ها را آوردند آسايشگاه شماره يك ، يكي از مسئولان كه ازرفقاي نزديك كروبي بودآمد ودر صحبت هايش ما جانبازان را خطري براي اسلام معرفي كرد. بعد هم ادامه داد : اصلاً شما مشتي منافق بوديد كه دولت خانه هاي تيمي اتان را گرفته و شما فرار كرديد و رفتيد به جبهه تا اسلحه بدزديد و برگرديد تا به فعاليتتان ادامه دهيد، حالا يك تركش خورده ايد و جانباز شده ايد.ما از تعجب مانده بوديم چه كنيم. من گريه ام گرفت و به اواعتراض كردم وداشتم حرف مي زدم كه ناگهان عكس العمل نشان دادو گفت شما حرف زيادي مي زني و رفت.

* پس چرا بيرونتان كردند؟

▪ بعداً كروبي دستور داد كه من و چند نفر ديگر را به آسايشگاه راه ندهند. اساساً هر كسي جلويشان مي ايستاد برايش پرونده سازي مي كردند.

* چون باآن رفيق آقاي كروبي حرفتان شده بود؟

▪ آن آقا كاره اي نبود. او به تحريك كروبي دست به اين كارها مي زد و آن چيزها را مي گفت كه ما را بترسانند و جلوي اعتراضمان را بگيرد. خانم كروبي بود كه خيلي نفوذ داشت، همه كاره او بود.

* چند نفر رابيرون كردند؟

▪ مرتضي خلج ، يدالله داسته(مشايخي) علي سگوند، من و يكي دو نفر ديگر . 5 – 6 نفر بوديم كه بيرونمان كردند. يك مجاهد عراقي داشتيم به نام ابوحسن حيدري كه مثل ما قطع نخاعي شده بود واينجا غريب بودوكسي رانداشت ،اورا بردند قم و در حرم حضرت معصومه (س) رهايش كردند.

* شما كجا رفتيد؟

▪ سپاه يك ساختمان پزشكان داشت در خيابان ايرانشهر. رفتيم آنجا و در اورژانس آن مستقر شديم. از فرداي ان روز هم به مدت يك هفته به سراغ مسئولان مي رفتيم تا به دادمان برسند. اول خواستيم به منتظري كه قائم مقام رهبري بود پيغام برسانيم. فردي به نام دستمال چي پيغام ما را برد و پاسخ آورد كه منتظري گفته با كروبي برخورد مي كند ولي فرجي نشد. خواستيم ميرحسين موسوي را- كه نخست وزيربود- ببينيم ،راهمان ندادند و ايشان هم ما را نپذيرفت. يك هفته ، هر روز مي رفتيم جلوي دفتر نخست وزيري مي مانديم تا با مسئولان ديدار كنيم ولي...

* ماجراي ديدارتان با رهبر معظم انقلاب كه آن زمان رئيس جمهور بودند را براي ما مي گوئيد؟

▪ بله. بعد از يك هفته كه هر روز مي رفتيم آنجا ، يك روز يكي از پاسداران حاضر ، دلش براي ما سوخت. به ما گفت نامه اي كوتاه براي رئيس جمهور بنويسيد و ايشان را به حضرت ابوالفضل (ع) قسم بدهيد كه مشكل شما جانبازان را حل كند. نامه را نوشتيم و داديم به آن پاسدار . رفت و 3 – 4 دقيقه بعد پاسدار ديگري آمد و گفت : « پشت تلفن با شما جانبازان كار دارند.» يدالله داسته رفت و گوشي را گرفت. همان پاسداري كه نامه را برده بود به داسته گفت:« موقعي كه آقاي خامنه اي وضو مي گرفتند نامه را به ايشان دادم.» موقع اذان مغرب بود و بچه ها مشغول نماز شدند. نمازمان تمام شده بود كه ديديم حضرت آقا به همراه 30 – 40 نفر دارند مي آيند. آقا آمدند و روي زمين نشستد و تكيه دادندبه كيوسك نگهباني. ما و همراهان ايشان هم حلقه زديم به دورشان. آقا خطاب به كاركنان نخست وزيري فرمودند :« بچه ها پذيرايي شده اند؟!» كارمند هاي آنجا -كه جواب سلام ما را هم نمي دادند- پاسخ دادند : بله. يكي از افراد آنجاآقاي مصطفي .م مشاور رئيس جمهور بود كه جواب سلام ما را هم نمي داد. در حالي كه پاسدارها به ما آب و چاي مي دادند و كاركنان آنجا هيچ اعتنايي به ما نداشتند. آقا گفتند :« چاي بياوريد با بچه ها بخوريم.»
پس از خوردن چاي، آقا شرح ماوقع را جويا شدند. يدالله داسته شروع كرد به صحبت كردن و همه چيز را گفت.از بيرون انداختن و كتك زدن ما تا قضيه راه پيمايي باويلچربه جماران و حرف هاي آقاي مهدي .ا.ج (همان رفيق شفيق كروبي)كه ما را منافق و خطري براي اسلام خواند. حرف هاي داسته هنوز تمام نشده بود كه آقا عينكشان را برداشتند و گذاشتند روي زانو و به شدت گريه كردند. بطوري كه شانه هايشان مي لرزيد و با عباي شان اشك هايشان را پاك مي كردند. بعد آقا از محل اقامتان پرسيد ندو ما جواب داديم بعد گفتند :بيمارستان نجميه خوبه؟ ما گفتيم در اورژانس ساختمان پزشكان سپاه راحت تريم تا بيمارستان. آقا پرسيدند مگر بنياد شهيد نيروي مسلح دارد؟ و ما پاسخ مثبت داديم.

* در نخست وزيري كه شما را اذيت نكردند؟

▪ آنجا هم اذيت شديم. همان موقع كه رفيق ما صحبت مي كرد و آقا گوش مي دادند بعضي كارمند هاي آنجا با سقلمه در پهلوي ما مي زدند. وقتي هم كه آقا رفت يكي از آنها گفت :« اگر آقاي خامنه اي سكته مي كردندشما جوابگو مي شديد؟ پاسداري هم كه نامه ها را رسانده بود توسط كاركنان آنجا مؤاخذه شد و ما ديگر او را آنجا نديديم.

* و دست آخر هم رفتيد به خانه هايتان؟

▪ بله. 2- 3 ماه پس از حمله به آسايشگاه ، آن هم در شرايطي كه هيچ امكاناتي در خانه هايمان نداشتيم به خانه رفتيم. به ويژه بچه هاي شهرستاني كه به شهرهاي محروم رفتند و با سختي هاي بسيار زندگي كردند تا امروز.

* سرنوشت مهاجمان به آسايشگاه چه شد؟

▪ همه آنها به استخدام بنياد شهيد درآمدند. آرم كميته از روي سينه هايشان پاك شد و به عنوان كاركنان حراست و حفاظت بنياد مشغول كار شدند. كميته بنياد شهيد هم جمع شد.

* شما از قهرمانان پارالمپيك هم هستيد. از ورزش بگوئيد.

▪ در سال هاي 64 و 65 در رقابت هاي جهاني انگلستان و پار الپيك 1988 سئول 3 مدال نقره در رشته ويلچرراني كسب كردم. من و يك نفر ديگر اولين جانبازاني بوديم كه در پارالميك شركت كرديم. در كاروان 9 نفره ايران 7 نفر معلول بودند و ما 2 نفر جانباز.

* حالا چه مي كنيد؟

▪ تاكسي سرويس دارم. گاه تا 20 ساعت كار مي كنم. سال 1364 ازدواج كردم كه حاصل آن 2 فرزند پسر است. همسرم و عروسم فرزند شهيد هستند. پس از اخذ مدرك سيكل به حوزه رفتم و 3- 4 سالي درس خواندم. 7 سال هم در قسمت گذرنامه نخست وزيري و رياست جمهوري كار كردم در سال هاي 65 تا 72.

تاكيد آيت الله جوادي آملي بر محاكمه فتنه انگيزان

chaei — Sat, 17 Oct 2009 18:12:18 GMT

امام جمعه قم گفت: كساني كه اميد به سقوط نظام و گرايش به بيگانه دارند، از نظر فقهي مرتكب حرام شده و از نظر حقوقي بايد محاكمه شوند.

به گزارش مركز خبر حوزه، آيت الله عبدالله جوادي آملي در ديدار جمعي از دانشجويان دانشگاه هاي علوم پزشكي كشور در قم اظهار داشت: اگر كسي از نظر سياسي گرايش به بيراهه و بيگانه داشته باشد از نظر فقهي مرتكب حرام شده و از نظر حقوقي بايد محاكمه شود و از ديدگاه اخلاقي اين گونه افراد دچار مرض سياسي و اخلاقي هستند.
وي گفت: كساني كه دچار امراض بداخلاقي در زمينه سياست هستند، گرايش به بيگانگان دارند و با اميد به سقوط نظام و بازگشت طاغوت، با رسانه هاي ضدانقلاب، آمريكايي و اسرائيلي تعامل برقرار مي كنند.
استاد حوزه علميه قم افزود: اگر افرادي كه به امراض مختلف سياسي دچار هستند، مورد مراقبت و درمان قرار نگيرند جامعه را بيمار مي كنند.
آيت الله جوادي آملي به جايگاه علم اخلاق در رشد و تعالي فرد و جامعه اشاره كرد و گفت: اخلاق از علوم انساني است و معرفت در علوم انساني بدون شناخت آدمي ميسر نيست.
وي ادامه داد: علم اخلاق با ساير علوم انساني مرتبط است يعني اخلاق با علم فقه، حقوق، عرفان و فلسفه ارتباط دارد ولي از اين علوم جدا است.
امام جمعه قم با اشاره به تفاوت اخلاق و عرفان تصريح كرد: هدف علم اخلاق تداوم صحت و سلامت در ابعاد مختلف روح آدمي و يا مداوا كردن امراضي است كه روح به خاطر تعلقات مختلف به آن دچار شده است ولي هدف عرفان بهشتي شدن نيست بلكه هدف مشاهده بهشت و جهنم است.
وي اضافه كرد: اخلاق طبيب، معمار و هنر روح است و سلامت و مرض وجود آدمي به آموختن اين علم و به ميزان آگاهي افراد از مسائل مربوط به آن بستگي دارد.
وي در پايان به جامعيت قرآن كريم اشاره كرد و بيان داشت: در قرآن كريم علاوه بر تبيين مسائل فقهي و حقوقي به مسائل اخلاقي و عرفاني اشاره شده است كه جامعيت قرآن كريم در زمينه هاي علوم انساني را نشان مي دهد.

خاصيت شترمرغي جنبش سبز !

chaei — Sat, 17 Oct 2009 17:30:18 GMT

يك عضو فراري حلقه كيان، تعريف جالبي از جنبش سبز كذايي ارائه كرد.
مجيد محمدي در توصيف اين جريان هرهري مسلك نوشت:

« آنها اهل رياضت كشي نيستند. مي خواهند با شورت كوتاه و تاپ بيرون بيايند. مي خواهند سينه بزنند و شب اگر هوس كردند، ليوان شرابي بنوشند. مي خواهند در بالاي كوه زير چادر هر كه را خواستند در آغوش بگيرند و گرم شوند. مي خواهند از زندگي لذت ببرند. مي خواهند دوست پسر يا دوست دختر شان را هر جا كه خواستند، ببوسند (!)»

وي با «كولاژ» (تركيبي) و «نامتعين» توصيف كردن عناصر ميداني جريان مذكور مي نويسد:

« آنها چگونه مي توانند نداي الله اكبر سر دهند و در عين حال با دوست دخترشان به راهپيمايي بيايند؟ چه طور مي توان در ملأ عام روزه خواري كرد و « نصر من الله وفتح قريب » سر داد؟ چطور در نمازجمعه به نحو مختلط و با كفش مي ايستند و در پشت سر هاشمي رفسنجاني نماز مي خوانند و به جاي صلوات سوت و كف مي زنند؟ آنها رياضت كش نيستند.»

گفتني است حلقه كيان به اعتبار پيوند برخي اعضاي آن به ناتوي فرهنگي و سازمان سيا، جزو پايه گذاران نفاق جديد و ترويج براندازي پشت نقاب تظاهر به دين و مسلماني بود اما پس از نفوذ در قدرت (بعداز دوم خرداد 76) به تدريج ماهيت ضدديني خود را نشان داد و تا مرز انكار وحي، حمله به پيامبر و ائمه معصومين(ع)، تخطئه امام حسين(ع) و حمله به مباني دين پيش رفت و كساني از اين جريان با هتاكي گفتند يا نوشتند كه مشكل توسعه در ايران اين است كه هنوز خدا نمرده است، بايد عليه خدا تظاهرات كرد، دين و دينداري و عزت ديني باعث خشونت است، اسلام آييني ارتجاعي است، ختم انقلاب را بايد اعلام كرد و...
جريان الحادي مذكور در پوشش روشنفكري ديني (التقاطي) در پوشش حمايت انتخاباتي از موسوي و كروبي به عرصه سياسي بازگشت.

پاسخ علامه مصباح به شبهه ي سروش درباره ي وحي

chaei — Wed, 14 Oct 2009 14:41:18 GMT

سؤال:

يكى از شبهاتى كه اين روزها در جامعه مطرح مى كنند، اين است كه اگر پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) عمر طولانى ترى داشت و رحلت نمى فرمود، شايد مطالب جديدى مطرح مى كردند و آيات ديگرى بر ايشان نازل مى شد. از اين شبهه نتيجه مى گيرند كه بيان پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) هم مطلق نيست و نظير همه معارف و شناخت هاى ديگر انسان نسبى است.

پاسخ:

اولاً از اين فرد محترم مى پرسيم آيا براى اين ادعايتان دليلى هم داريد؟ اصلاً اين سخن كه «اگر پيامبر زنده بود، آيات ديگرى بر ايشان نازل مى شد» در كدام حوزه معرفتى است؟ روش تحقيق اين سخن كدام است؟ اگر اين مسأله از قبيل علوم تاريخى است و يك پيش بينى تاريخى ارائه مى دهيد، پس اين مسأله را بايد با متد تاريخى بررسى كرد. اگر يك مسأله كلامى يا فلسفى است، بايد با متد عقلى بررسى شود. بالاخره، جواب شما يا «شايد» است، يا يك جواب قطعى داريد؟ نقل شده، كه مدعى اين سخن، دو گونه صحبت كرده است: گاهى گفته: «شايد»; و گاهى گفته: «قطعى» است.

به هر حال ما بر اساس متد صحيح بحث، سؤال مى كنيم كه: اولاً، آيا ادعاى قطعى مطرح مى سازيد يا احتمالى؟ ثانياً، اگر ادعاى قطعيت و جزميت داريد، چه دليلى داريد كه اگر پيغمبر بيشتر زنده مى بود، چند آيه ديگر هم نازل مى شد؟ اين ادعا در حالى مطرح مى شود كه حتى قبل از رحلت پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)، گاه تا مدتى بر پيامبر وحى نازل نمى شد; به طورى كه كوته بينان و دشمنان اسلام اظهار خوشحالى كردند كه خدا با پيامبر قهر كرده است و ديگر آيه اى نازل نمى شود. سوره «والضحى» در همين ارتباط نازل شد و بر اين توهمات پوچ مهر بطلان زد: وَالضُّحَى وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ مَا قَلَى; (الضحى،1 - 3) خدا نه تو را رها كرده، نه با تو قهر كرده است; بلكه در اين شرايط ضرورتى نداشت، وحى نازل بشود. بنابراين ما هيچ دليلى نداريم كه اگر پيغمبر بيشتر زنده بود، حتماً آيات تازه اى بر ايشان نازل مى شد.

اگر مى گوييد: البته به طور يقينى نمى توان گفت; اما احتمالاً وحى نازل مى شد. در اين صورت مى پرسيم آيا اين احتمالِ ابتدايى است؟ يا احتمالى است كه براى امكان آن دليل داريد؟

فرق است بين اين كه مسأله اى را سؤال كنند و ما از روى دليل، پاسخ را با ترديد و به صورت احتمال مطرح كنيم، يا روى ندانستن، بگوييم: ممكن است اين طور باشد و ممكن است اين طور نباشد; مثل اين كه از دانش آموزى كه اصلاً به مسايل رياضى آشنا نيست، بپرسند مجموع زواياى مثلث چند درجه است. پاسخ مى دهد; ممكن است، صد درجه باشد و ممكن است دويست درجه باشد. اين امكان، امكان احتمالى است; يعنى چون طرف نمى داند، مى گويد ممكن است چنين يا چنان باشد; اما اگر رياضى بداند، مى گويد فقط يك چيز ممكن است و آن اين است كه زواياى مثلث در سطح مستوى، 180 درجه است.

در مبحث وحى نيز، اين كه مى گوييد: اگر پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) بيشتر زنده مى ماند، ممكن بود و احتمال داشت كه بر او وحى نازل شود، آيا اين امكان به معنى ندانستن است، يا اين كه دليلى بر امكان آن داريد؟ اگر دليلى بر امكانش داريد؟ دليل آن را بيان كنيد. چنان چه دليل نداريد كه اگر پيغمبر بيشتر زنده بود، آيه ديگرى هم بر او نازل مى شد يا نمى شد، اين امكان، امكان احتمالى است و امكان احتمالى، برابر است با ندانستن; يعنى نمى دانم. در اين صورت، به او جواب مى دهيم كه: برهانى لزوم بعثت را اثبات مى كند و بر اساس آن برهان، معارفى كه مورد نياز بشر است و عقل انسان هم توان درك آن را ندارد، خداوند بايد به وسيله وحى و از طريق پيغمبر، آن نياز را برطرف سازد و مادامى كه اين نياز براى بشر وجود دارد، خداوند هم بايد پيغمبرى بفرستد و الاّ نقض غرض مى شود. حال همان برهان نبوت اقتضا مى كند كه چون بعد از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)، پيامبر ديگرى نخواهد آمد (فرض ما هم اين است)، تمام آن چه را كه ضرورت داشته، ايشان ابلاغ كرده و چيز ديگرى به عنوان پيامبر بر او لازم نيست. پس وحى ديگرى هم در اين زمينه بر او نازل نخواهد شد.

البته اگر صد سال ديگر، حيات مادى نبى اكرم(صلى الله عليه وآله) ادامه مى يافت، شايد وحى هايى به عنوان توضيح نازل مى شد، ولى نتيجه اين سخن اين نيست كه بعد از رحلت نبى اكرم(صلى الله عليه وآله)، محروم از تبيين و تفسير درست حقايق باشيم; زيرا ائمه اطهار با علم الهى خود اين نقش را ايفا كرده اند; اما طبق آن برهان، تمام آنچه مورد نياز بشر بوده، در همان زمان حيات پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نازل شده است. مگر اين كه كسى بگويد اصلاً برهان نبوت را قبول ندارم، خدا را قبول ندارم يا اصلاً وحى را قبول ندارم، كه البته اين مسأله، پاسخ ديگرى دارد.

بنابراين، معتقديم برهان نبوت اقتضا مى كند كه اگر پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله)، همان پيغمبر آخر الزمان و اگر اين قرآن آخرين كتاب آسمانى است، پس او بايد به تمام رسالت خود براى سعادت بشر عمل كرده باشد.